SEMINARIUM
PROJEKTOWANIE EKSPOZYCJI W ZABYTKOWYCH WNĘTRZACH
Na potrzeby mojego dzisiejszego wystąpienia, skupię się na omówieniu wystawy Primus Inter Pares, którą zaprojektowałam w Muzeum Pałacu Króla Jana III w Wilanowie.
Wybrałam tę wystawę ponieważ jest ona najbardziej zbliżona do tematu dzisiejszego seminarium:
po pierwsze – powstała w oryginalnych wnętrzach zabytkowych
po drugie – omawiając ją chciałabym abyśmy spojrzeli na
WYSTAWĘ W MUZEUM
JAK NA SPEKTAKL,
PRZEDSTAWIENIE,
a tym samym abyśmy doszli do tezy i punktu wyjścia dzisiejszego seminarium jakim jest:
ORYGINALNA
PRZESTRZEŃ ZABYTKOWA,
KTÓRA ŁĄCZY FUNKCJĘ
TEATRU I MUZEUM.
SLAJD 1 – ZDJĘCIE
Widzą Państwo jedno ze zdjęć z wystawy Primus Inter Pares, z centralnego pomieszczenia Pałacu, jak również centralnego punku wystawy. Ale zanim przejdziemy do omówienia tego zdjęcia i zanim pokażę Państwu też kolejne zdjęcia, chciałabym abyśmy najpierw cofnęli się do początków prac projektowych i do procesu projektowego, tak abyśmy zrozumieli IDEĘ, CEL I SENS poszczególnych elementów oraz pewien niepisany KOD środków aranżacyjnych. Kod który porządkuje nam oglądaną przestrzeń oraz ułatwia przyswajanie informacji.
SLAJD 2 – RZUT
Na tym slajdzie widzą Państwo rzut części Pałacu, w której powstała wystawa. Przystępując do pracy projektowej należało sobie zadać pytanie:
– Jak stworzyć we wnętrzach zabytkowych ciekawą, interesującą wystawę dla współczesnego widza.
– Jak sprawić by opowieść była czytelna, w przestrzeni która jest wypełniona mnóstwem elementów wystroju wnętrz z różnych okresów historycznych.
– A w rezultacie jak wydobyć z wnętrz zabytkowych najistotniejsze elementy ważne dla naszej opowieści i jednocześnie jak ukryć elementy mogące rozproszyć uwagę widza.
Jaki więc powstał POMYSŁ na tą przestrzeń?
Ponieważ przestrzeń wystawy była dość duża, około 650m2, do tego nie była przestrzenią łatwą, ponieważ posiadała dużo niepotrzebnych elementów rozpraszających uwagę i które nie miały związku z wystawą.
Powstał POMYSŁ IDEOWEGO PODZIAŁU PRZESTRZENI.
Na tzw. „MUZEUM”
„ANEKSY HISTORYCZNE”
„PRZEJŚCIA”
„GRAFICZNĄ EKSPOZYCJĘ”
Każda z tych stref, posiada swój własny KOD ODCZYTU, jak też ma własne charakterystyczne środki wyrazu. Tak aby widz poruszając się po wystawie, mógł intuicyjnie je odczytać. Każda z tych przestrzeni ma też cechy wspólne – żeby wystawa była spójna i stanowiła jedną całość. O tych poszczególnych 4-ech przestrzeniach opowiem Państwu za chwile na kolejnych slajdach.
SLAJD 3 – „MUZEUM”
Pierwszym rodzajem przestrzeni jaki omówię jest tzw. „MUZEUM”.
Jest to moim zdaniem najciekawsza część pomieszczeń, ze względu na istniejące tam przepiękne malowidła na płótnie pędzla JERZEGO SIEMIGINOWSKIEGO przedstawiające alegorie czterech pór roku i pochodzące z czasów króla Jana III. Malowidła te zdobią całą powierzchnie sufitu w 4-ech głównych pomieszczeniach najstarszej części Pałacu.
Wiec pomysłem na to wnętrze jest to że, w przestrzeni tzw „MUZEUM”…….
Wszystkie pozostałe elementy zostały tymczasowo usunięte oraz zasłonięte za pomocą etalażu.
Ponieważ przestrzeń wystawy była dość duża, około 650m2, do tego nie była przestrzenią łatwą, ponieważ posiadała dużo niepotrzebnych elementów rozpraszających uwagę i które nie miały związku z wystawą.
Powstał POMYSŁ IDEOWEGO PODZIAŁU PRZESTRZENI.
Na tzw. „MUZEUM”
„ANEKSY HISTORYCZNE”
„PRZEJŚCIA”
„GRAFICZNĄ EKSPOZYCJĘ”
Każda z tych stref, posiada swój własny KOD ODCZYTU, jak też ma własne charakterystyczne środki wyrazu. Tak aby widz poruszając się po wystawie, mógł intuicyjnie je odczytać. Każda z tych przestrzeni ma też cechy wspólne – żeby wystawa była spójna i stanowiła jedną całość. O tych poszczególnych 4-ech przestrzeniach opowiem Państwu za chwile na kolejnych slajdach.
Dodaj tu swój tekst nagłówka
Wystawa/Ekspozycja
Rodzaj przedstawienia teatralnego – gdzie widz zdobywa informacje poruszając się po 'scenie’- sam decydując i wybierając gdzie i jak długo chce się zatrzymać i ile wiedzy przyswoić. Oczywiście scenarzyści i projektanci wyznaczają kręgosłup, ścieżkę zwiedzania po której ma się poruszać, jak i środki wyrazu, które mają na niego odpowiednio działać i wywołać odpowiednie emocje i przede wszystkim przyswojenie odpowiedniej ilości wiedzy i przesłania jakie niesie za sobą scenariusz. Rzeczywiście można pokusić się o wysunięcie tezy, że wystawa jest swojego rodzaju przedstawieniem teatralnym (jest przedsięwzięciem/wydarzeniem podobnym do przedstawienia teatralnego).
Aktorzy pierwszoplanowi i drugoplanowi:
Zamiast aktorów opowiadających nam historie lub grających dane przedstawienie, mamy aktorów pierwszoplanowych takich jak: eksponaty, multimedia, światło, dźwięk. A w zasadzie można pokusić się o tezę, że pierwszoplanowymi aktorami są zwiedzający, każdy z nich indywidualnie na swój sposób.
Pierwszoplanowym aktorem jest widz, który poruszając się według scenariusza, dodatkowo jeszcze tworzy własną „ścieżkę/ scenariusz”, przez to jak odbiera przekazaną mu wiedzę , obrazy, co zaczyna czuć, myśleć, jak przetwarza daną informację. W jego głowie zaczyna tworzyć się „film, teatr” końcowy obraz. Często u każdego widza zindywidualizowany bo przetworzony przez jego sumę doświadczeń, przeżyć, wiedzy i poglądów.
Bywa też tak, że wystawy, ekspozycje (tak jak i inne wydarzenia związane ze sztuką) wzbudzają silne emocje – również te negatywne, spotykają się z niezrozumieniem, negacją, oporem na nowe formy przedstawień. Opowieść nie trafia do odbiorcy, nie porusza w nim tych strun wrażliwości czy impulsów które by chciał. Jest to też cenne, ponieważ skłania dwie strony do przemyśleń i jakiejkolwiek reakcji (myślę, że lepsza negatywna reakcja niż żadna) – jest pretekstem do wyrażenia własnych myśli. Jest to też cenny pierwszoplanowy aktor wydarzenia, który nie godzi się na zastaną, przedstawioną rzeczywistość.
Podsumowując wystawa może spełniać rolę przedstawienia, filmu, spektaklu, rodzaju interaktywnego, aktywnego uczestniczenia widza podczas zdawałoby się nieruchomego przedstawienia. Opowieść w której pierwszoplanową role gra sam widz, przetwarzając otrzymane informacje podczas zwiedzania, przetwarza je – tworzy w swojej głowie pełen, zupełny/końcowy obraz.