Wystawa 'Primus Inter Pares' w Muzeum Pałacu Króla Jana III w Wilanowie

Wystawa 'PRIMUS INTER PARES’ pod honorowym patronetem: Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej Bronisława Komorowskiego.

 

I NAGRODA w konkursie SYBILLA dla Wystawy „Primus Inter Pares” w Muzeum Pałacu Króla Jana III w Wilanowie. Jest to XXXIV konkurs Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego wyróżniający najlepsze i najważniejsze wydarzenia w polskich muzeach.

 

Więcej informacji na stronie → konkurssybilla.nimoz.pl

Zobacz zdjęcia z otwarcia i konferencji prasowej → konferencja prasowa
Więcej informacji o wystawie na stronie Muzeum → wilanow-palac.pl/primus

Lokalizacja: Muzeum Pałacu Króla Jana III w Wilanowie
Status: Zrealizowany
Zakres: Projekt ekspozycji/ scenografii (projekt koncepcyjny, projekt wykonawczy, nadzór nad realizacją wystawy).
Powierzchnia: 650 m²
Klient: Muzeum Pałacu Króla Jana III w Wilanowie
Zdjęcia: Marta Potulska MStudio

I

O PROJEKCIE MOŻNA PRZECZYTAĆ W:
Spotkania z Zabytkami→ pdf
Rzeczpospolita → link

I

Przystępując do pracy projektowej ważne były pytania:
– Jak stworzyć we wnętrzach zabytkowych ciekawą, interesującą wystawę dla współczesnego widza.
– Jak sprawić by opowieść była czytelna, w przestrzeni która jest wypełniona mnóstwem elementów wystroju wnętrz z różnych okresów historycznych.
– A w rezultacie jak wydobyć z wnętrz zabytkowych najistotniejsze elementy ważne dla naszej opowieści i jednocześnie jak ukryć elementy mogące rozproszyć uwagę widza.

Jaki więc powstał POMYSŁ na tą przestrzeń?

Powstał POMYSŁ IDEOWEGO PODZIAŁU PRZESTRZENI.
Na tzw. „MUZEUM”
„ANEKSY HISTORYCZNE”
„PRZEJŚCIA”
„GRAFICZNĄ EKSPOZYCJĘ”

Każda z tych stref, posiada swój własny KOD ODCZYTU, jak też ma własne charakterystyczne środki wyrazu. Tak aby widz poruszając się po wystawie, mógł intuicyjnie je odczytać. Każda z tych przestrzeni ma też cechy wspólne – aby wystawa była spójna i stanowiła jedną całość.

Idea – pomysł na wnętrze:

Odważne wykadrowanie, wyeksponowanie oryginalnych elementów wnętrz z czasów Króla Jana III (m.in. cykl plafonów przedstawiających cztery pory roku, który stanowi jeden z najcenniejszych zabytków sztuki baroku w Polsce. Imponujące malowidła sufitowe zostały wykonane przez Jerzego Eleutera Szymonowicza-Siemiginowskiego, nadwornego malarza króla Jana III). Całkowita, radykalna zmiana przestrzeni – uwypuklenie elementów istotnych i ważnych oraz ukrycie tych które nie będą potrzebne w opowieści. Stworzenie nowoczesnej, ciekawej i zaskakującej formy we wnętrzach Pałacu, ukazanie go w nowej odsłonie.

Wszystkie pozostałe elementy wyposażenia zostały tymczasowo usunięte oraz zasłonięte za pomocą etalażu. Etalaż składał się z czarnej poliestrowo-bawełnianej tkaniny rozpiętej na stelażu aluminiowym. Tylko niektóre elementy z dawnych lat, zostały pozostawione i ukazane za przeźroczystą tkaniną jako 'Aneksy Historyczne’. W ten sposób na powierzchni całej wystawy powstał 'kod’ zawierający kilka warstw przekazu.

I

Zobacz film

I

Środki wyrazu:

Z tego względu, że wystawa znajdowała się na dość dużej powierzchni (650m2) zostało zastosowanych kilka środków wyrazu, ale w taki sposób aby wystawa stanowiła spójną całość i tak aby zbyt duża ilość elementów nie rozpraszała niepotrzebnie uwagi od tego co najważniejsze. Zostało również wprowadzone nastrojowe oświetlenie. Przede wszystkim zostały oświetlone plafony ze wspaniałymi malowidłami (malowidła zachowane z czasów Jana III).

Pozostałe elementy: siedziska, na których można usiąść odpocząć, wysłuchać nagrań dźwiękowych i pokontemplować treści wystawy. W centralnej części pałacu, siedzisko przeznaczone specjalnie do leżenia i oglądania filmu multimedialnego przy dźwiękach muzyki.

Szczególne wyzwania:

Stworzyć ciekawą wystawę w bardzo trudnych warunkach zabytkowej przestrzeni, w której etalaż w żadnym punkcie nie mógł dotykać ścian, musiał być konstrukcją samonośną, a materiały musiały być z odpowiednimi atestami i normami konserwatorskimi.

Wystawa/Ekspozycja

Rodzaj przedstawienia teatralnego – gdzie widz zdobywa informacje poruszając się po 'scenie’- sam decydując i wybierając gdzie i jak długo chce się zatrzymać i ile wiedzy przyswoić. Oczywiście scenarzyści i projektanci wyznaczają kręgosłup, ścieżkę zwiedzania po której ma się poruszać, jak i środki wyrazu, które mają na niego odpowiednio działać i wywołać odpowiednie emocje i przede wszystkim przyswojenie odpowiedniej ilości wiedzy i przesłania jakie niesie za sobą scenariusz. Rzeczywiście można pokusić się o wysunięcie tezy, że wystawa jest swojego rodzaju przedstawieniem teatralnym (jest przedsięwzięciem/wydarzeniem podobnym do przedstawienia teatralnego).

 

Aktorzy pierwszoplanowi i drugoplanowi:

Zamiast aktorów opowiadających nam historie lub grających dane przedstawienie, mamy aktorów pierwszoplanowych takich jak: eksponaty, multimedia, światło, dźwięk. A w zasadzie można pokusić się o tezę, że pierwszoplanowymi aktorami są zwiedzający, każdy z nich indywidualnie na swój sposób.

Pierwszoplanowym aktorem jest widz, który poruszając się według scenariusza, dodatkowo jeszcze tworzy własną „ścieżkę/ scenariusz”, przez to jak odbiera przekazaną mu wiedzę , obrazy, co zaczyna czuć, myśleć, jak przetwarza daną informację. W jego głowie zaczyna tworzyć się „film, teatr” końcowy obraz. Często u każdego widza zindywidualizowany bo przetworzony przez jego sumę doświadczeń, przeżyć, wiedzy i poglądów.

Bywa też tak, że wystawy, ekspozycje (tak jak i inne wydarzenia związane ze sztuką) wzbudzają silne emocje – również te negatywne, spotykają się z niezrozumieniem, negacją, oporem na nowe formy przedstawień. Opowieść nie trafia do odbiorcy, nie porusza w nim tych strun wrażliwości czy impulsów które by chciał. Jest to też cenne, ponieważ skłania dwie strony do przemyśleń i jakiejkolwiek reakcji (myślę, że lepsza negatywna reakcja niż żadna) – jest pretekstem do wyrażenia własnych myśli. Jest to też cenny pierwszoplanowy aktor wydarzenia, który nie godzi się na zastaną, przedstawioną rzeczywistość.

Podsumowując:
Wystawa może spełniać rolę przedstawienia, filmu, spektaklu, rodzaju interaktywnego, aktywnego uczestniczenia widza podczas zdawałoby się nieruchomego przedstawienia. Opowieść w której pierwszoplanową role gra sam widz, przetwarzając otrzymane informacje podczas zwiedzania, przetwarza je – tworzy w swojej głowie pełen, zupełny/końcowy obraz.